#011 - Νοσταλγία είναι, ρε κακομοίρη, δεν είναι για χόρταση.

Ο Αλέκος κοιτάζει πίσω και βλέπει μια άλλη ζωή. Ο Μανώλης επιμένει πως είναι νοσταλγία. Το πρόβλημα είναι ότι, άμα την αφήσεις, αρχίζει να σου χρεώνει μέχρι και όσα δεν έκανες.

Μας είχαν δώσει έναν ίσιο δρόμο: σχολείο, πτυχίο, δουλειά, όλα στη σειρά. Ο δρόμος, βέβαια, είχε άλλες ιδέες. Νοίκια που καταπίνουν μισθούς, «φιλότιμο» που μοιάζει όλο και πιο πολύ με άδεια να σε πατάνε, reunion που είναι κι αυτό πια παλιά ανάμνηση. Ήταν καλύτερα τότε ή απλώς δεν κοιτάζαμε τόσο καλά;

Κάπου στη μέση χάνονται τα Χριστούγεννα, εμφανίζεται το IKEA σαν ψυχολογικό καταφύγιο και η βόλτα συνεχίζει όπου την πάει. Πώς αλλιώς;

Chapters:

00:00 Τα σχολικά χρόνια μοιάζουν άλλη ζωή 04:44 Το πλάνο ζωής που μας υποσχέθηκαν 09:51 Ενοίκια και μισθοί στην Κρήτη 13:31 Φιλότιμο ή να σε περνάνε για θύμα; 22:07 Το reunion έγινε κι αυτό ανάμνηση 25:11 Ήταν όντως καλύτερα παλιά; 30:24 Τι αλλάζει μέσα μας μεγαλώνοντας 42:26 Σούπερ μάρκετ, IKEA και μικρές εμμονές 47:20 Gen Z, δουλειά και AI 52:50 Χάρις Αλεξίου, φωνή και σινεμά 64:54 Παπανδρέου: ρητορική και θαυμασμός